หนังสือ...คิดถึงแม่

posted on 11 Aug 2008 09:02 by oscar

 

ตื่นเช้ามาวันนี้ เปิด Mail ดู

ก็พบว่า มี Mail แนะนำหนังสือดีๆจาก ร้านนายอินทร์

 เขาจั่วหัวว่า Book for MOM: Tokyo Tower

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ผมอยากได้เล่มนี้มากๆ 

เขาเขียนแนะนำมาว่า

โตเกียวทาวเวอร์ แม่กับผม และพ่อในบางครั้งคราว คือเรื่องราวความรักความผูกพันระหว่างแม่กับลูกชายที่แต่งจากชีวิตจริงของผู้เขียนเอง นิยายเรื่องนี้ได้รับการตอบรับอย่างล้นหลามในประเทศญี่ปุ่นจนมีการพิมพ์ซ้ำถึง ๑๘ ครั้งภายในระยะเวลาเพียงครึ่งปี ลิลี่ แฟรงกี้ หรือชื่อจริงว่า นาคางาวะ มาซายะ จึงกลายเป็นนักเขียนที่น่าจับตามองที่สุดแห่งยุค ร้านหนังสือทุกร้านในญี่ปุ่นต่างมีเรื่องโตเกียวทาวเวอร์วางขายอยู่อย่างโดดเด่น และนิยายเรื่องนี้ยังได้รับการยกย่องว่าเป็นที่นิยมเทียบเท่ากับเรื่อง Norwegian Wood (ด้วยความรัก ความตาย และหัวใจสลาย) ของฮารุกิ มุราคามิ นักเขียนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกอีกด้วย

เหตุที่โตเกียวทาวเวอร์ตราตรึงอยู่ในจิตใจของผู้อ่านมากมายก็เพราะผู้เขียนได้ถ่ายทอดเรื่องราวระหว่างแม่กับลูกอันเป็นสากลได้อย่างลึกซึ้งกินใจและตรงไปตรงมา จนใครก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวิธีที่ตนปฏิบัติกับแม่ของตัวเอง ขณะเดียวกันก็กล่าวถึงชีวิตของผู้คนในต่างจังหวัดที่ถูกภาพฝันของกรุงโตเกียวดึงดูดให้เข้ามาใช้ชีวิตอย่างล่องลอยไร้จุดหมาย การต่อสู้และการค้นหาตัวตนในเมืองใหญ่นี้ไม่ได้แตกต่างไปจากชีวิตของใครหลาย ๆ คน ซึ่งลิลี่ แฟรงกี้ก็บอกเล่าเรื่องราวอย่างเปิดเผย สมจริง ทั้งยังแฝงด้วยอารมณ์ขันและสำนวนโวหารที่มีเอกลักษณ์ยิ่ง

ผมคิดว่าต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อให้แม่สบายใจ แต่ก็พูดไม่ออก กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ สายลมอันอบอุ่นพัดผ่านเข้ามาในขากางเกงของผม เท้าของแม่ดูเล็กลงไปถนัดตา แม่คิดอะไรอยู่ แม่จะเหงาหรือเปล่า เป็นห่วงเรื่องเงินอยู่หรือเปล่านะ ระหว่างที่พูดอะไรไม่ออกอยู่นั้น รถไฟดีเซลสองตู้ก็แล่นฉึกฉักเข้ามาจอดเทียบชานชาลาสถานี

“พอไปถึงแล้วผมจะโทร.มานะฮะ...”
“พยายามเข้านะลูก”

เมื่อเสียงนกหวีดของนายสถานีดังขึ้น ประตูรถไฟดีเซลคันเก่าค่อย ๆ ปิดลง แม่ก้าวเดินตามรถไฟที่เคลื่อนตัวออกไปพลางโบกมือให้ผม แม่เดินไปจนสุดชานชาลาสั้น ๆ นั้นและโบกมือไม่หยุด ในทิวทัศน์อันปลอดโปร่ง ณ อีกปลายหนึ่งของทางเดินรถไฟรางเดียวที่ทอดยาว ผมมองเห็นร่างของแม่ค่อย ๆ เล็กลง ๆ ผมไม่ได้โบกมือให้แม่ ได้แต่เฝ้ามองร่างนั้นจนลับตา

โตเกียวทาวเวอร์ เรื่องราวความรักความผูกพันสุดประทับใจระหว่างแม่กับลูกชาย ได้รับรางวัล “ฮอนยะไทโช” ซึ่งมอบให้กับหนังสือที่ร้านหนังสืออยากวางจำหน่ายมากที่สุด ขายลิขสิทธิ์แปลแล้วหลายประเทศ เช่น เกาหลี ไต้หวัน จีน ฝรั่งเศส อิตาลี

 

   

อยากจะออกไปซื้อซะเดี๋ยวนี้ ตั้งแต่ได้ดูภาพยนต์เรื่องนี้เมื่อหลายเดือนก่อน ก็ประทับใจมากมาย เป็นเรื่องราวที่สะท้อนชีวิตเด็กบ้านนอกเข้ากรุง เหมือนอย่างผมจริงๆ

ยิ่งมีหนังสือให้อ่านแบบนี้ ไม่ได้การล่ะ ยังไงก็ต้องซื้อ ได้ข่าวว่าจะมีซีรีย์เรื่องนี้เข้ามาฉายที่ไทยพีบีเอสเร็วๆนี้ด้วย ก็ยิ่งตั้งตารอ

ปีนี้ไม่ได้กลับไปกราบแม่ คงได้แต่ส่งเสียงไปตามสายด้วยความคิดถึง

ถ้าซื้อเล่มนี้มานั่งอ่านวันพรุ่งนี้ บ่อน้ำตาคงได้แตกทะลักแน่เลย

 

คิดถึงแม่นะครับ ... วันแม่ปีนี้ แม้ไม่ได้อยู่ใกล้แม่ แต่ใจอยู่กับแม่นะครับ