Life

เขียนแล้วก็ทิ้งเอาไว้นานแล้ว แบบว่า จบไม่ลงซักที 555++

กลัวจะบูดไปกว่านี้ซะก่อน ขอเอามาเก็บไว้ประทับใจในวันคิดถึงปายหนาวนะครับ 

กลางเดือนมกราคม .. ที่ผ่านมา ผมก็เป็นคนส่วนหนึ่งที่แวะไปเยือนเมืองเล็กอันแสนจะโด่งดังเมืองนี้ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน แต่ก่อนแต่ไร ก็ไม่เคยคิดจะไปเที่ยวที่นี่หรอกนะครับ ไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่น่าสนใจ แต่เพียงเพราะคิดว่า ที่นี่ก็คงไม่ต่างจากบ้านเกิดของกระผมเท่าไร ก็เลยคิดว่า ถ้าเหมือนกัน แต่ที่บ้านมีครอบครัวของเราอยู่ มีคนที่รักรออยู่ เราก็กลับไปที่บ้านน่าจะดีกว่า แต่คราวนี้ ได้ไปแบบปฏิเสธไม่ได้ เพราะเพื่อนสนิดทั้ง 4 คน จัดปายเอาไว้ในแผนการท่องเที่ยวประจำปีของกลุ่ม ผมเลยได้มีโอกาสมาเยือนปายซักที

อืม...จะพูดอย่างไรดี เมื่อมาถึงแล้ว ความคิดที่ว่า ปายเหมือนน่าน น่านเหมือนปาย คงไม่ถูกต้องซะแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ ปายได้กลายเป็นเมืองเก๋ สาวแก่น ไม่ได้สวยซื่อๆเหมือนที่คิดแล้ว แต่ปายกลายเป็นสาวฮิพเก๋ แบบสาวอาร์ต + สาวคนเมือง นั้นเอง ก็ดีไปอีกแบบนะครับสำหรับคนชอบ แต่ถ้าคนแสวงหาความสงบ ความเงียบ ความดิบ คงไม่ชอบเท่าไร

สามวันสองคืนที่ปาย ไม่ได้ช่วยให้ผมสัมผัสกับปายแท้ซักเท่าไรนะ เพราะแค่วิ่งรถไปเที่ยวยังสถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อหลายๆที่ของเขาก็เหนื่อยแล้ว ที่สำคัญ ไปแต่ละที่ก็เจอแต่คนกรุง คนต่างถิ่น ไม่ค่อยเห็นคนพื้นที่เท่าไรเลย ไปปายก็เหมือนไม่ได้ไปนะครับ เพราะไม่ค่อยเจอคนเมืองปาย 

ความสุขของผมที่เมืองปาย  จะอยู่ในตอนเช้าๆ เวลาที่ผู้คนส่วนใหญ่ยังคงหลับไหลกันอยู่ ผมก็ออกไปเดินเล่นในตัวเมืองปายอันแสนสงบ สวมหมวก ผ้าพันคอ ถุงเท้า รองเท้าผ้าใบ เสื้อกันหนาว กางเกงขายาว จะขาดก็แต่ถุงมือแหละนะ ถือได้ว่าเป็นการแต่งตัวที่เยอะที่สุดในชีวิตของผมแล้วล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า อากาศตอนเช้าๆ หนาวเย็นเอาเรื่อง เดินออกมาจากห้องพักกับเพื่อนๆ พูดไปควันก็ออกปากไปด้วย เพื่อนชาวกรุงของกระผมตื่นเต้นกันมาก ส่วนผม ชินกับควันออกปากในหน้าหนาวมาแต่เด็กๆแล้ว

พวกเราออกไปยืนดูน้ำปายกันที่ด้านหลังรีสอร์ท บ้านฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ เป็นเรือนมุงหลังคาตองตึงหลังเล็กๆ ตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ มองเห็นทิวเขาสูงอยู่ลิบๆด้านหลัง ไม่มีผู้คน ไม่มีเสียงใดๆ นอกจากเสียงของสายน้ำที่ไหลผ่าน กรุ๊งกริ๊ง น่าฟัง

ยืนเสพความงามของแม่น้ำปายจนอิ่มแล้ว ก็เลยเดินออกมาที่ด้านหน้าที่พัก "กระท่อมริมปาย"  มองไปรอบๆ ร้านรวงต่างๆยังปิดประตูเงียบ เดินมาที่หัวมุมถนน เมื่อคืน ผมกับเพื่อนๆมานั่งดริ๊งค์กันเล็กน้อยที่ร้าน Bar ใน Soi One Shopping Complex เช้านี้ ร้านก็ยังปิดอยู่ ตรงนี้มีร้านขายเสื้อผ้าร้านหนึ่ง เสื้อสวยทีเดียว แต่ว่า ผมไม่เคยมาเจอเขาตอนเปิดร้านเลย สงสัยเราออกไปเที่ยวไกลๆแต่เช้า แล้วก็กลับมาดึกเกินไป ได้แต่ยืนส่องจากหน้าต่างร้านแทน แต่ก็ดีนะ กระเป๋าไม่ฉีก

นี่ก็อีกร้านที่ได้แต่ส่องดูจากด้านหน้าร้าน i-din-in-Pai ร้านนี้ ขายพวกสบู่ น้ำมันนวด เจลอาบน้ำ ฯลฯ ได้แต่เดินผ่านตอนเช้าๆ เลยไม่เคยได้เห็นด้านในเลย ชอบโลโก้ร้านนะครับ สวยดี

ถนนเทศบาล 1 ที่เป็นเส้นวิ่งขนานกับแม่น้ำปาย เป็นถนนสายสั้นๆที่สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านค้าและบ้านพัก รีสอร์ทสวยๆหลายแห่ง  สองร้านข้างต้น ก็อยู่บนถนนเส้นนี้

สองเช้าที่อยู่ปาย ผมมาเดินเล่นที่ถนนเส้นนี้เสมอ ยังคงได้เห็นภาพชาวปายออกมากวาดถนน ใส่บาตรยามเช้า กันอยู่บ้าง เป็นอารมณ์สงบยามเช้าที่น่าประทับใจ

หน้าร้านอาหารร้านหนึ่ง มีหลักกิโล 0 เมืองปาย น่าจะเป็นอีก 1 สิ่งที่เหมือนสัญลักษณ์ของปายไปแล้ว

เจอแบบนี้หลายที่นะ มีทั้งเป็นของที่ระลึกขนาดเล็กๆด้วย ทั้งพวงกุญแจ ที่ทับกระดาษ ฯลฯ

คาดว่าในอนาคตน่าจะมีผลิตภัณฑ์อื่นๆออกมาอีกแน่ รอดูกันต่อไป

เจ้าถิ่น .. นอนขดตัวอยู่ริมทาง สงสัยว่าเสื้อตัวสวยที่สวมใส่อยู่จะไม่เพียงพอ ต้องมานอนข้างเตาอังโล่ให้อุ่นเพิ่ม

เจ้าตัวนี้ แม้เดินเข้าไปใกล้แค่ไหนก็ไม่ตื่นมาเมียงมองเลย ท่าจะกำลังสบาย

หลบเลี้ยวจากถนนใหญ่ เดินเข้าซอยเล็กๆลงไปริมแม่น้ำ "ปายวิมาน" ได้เปิดส่วนบ้านพักเพิ่มจากเดิมที่เป็นอาคารสองชั้นครึ่งไม้ครึ่งปูนสไตล์ล้านนาประยุกต์ ให้มีส่วนของบ้านเต็นท์ขนาดใหญ่ สไตล์ซาฟารี หรูหราน่าพัก มีแปลงดอกกุหลาบสีสดปลูกเรียงรายรอบๆบ้าน สวยงามและเรียบง่าย

เดินชมบ้านเมืองมาจนสุดปลายถนน พบกับร้านนี้

คงเป็นธรรมเนียมของเมืองที่มี Backpacker นิยมมาแล้วกระมังครับ ที่ต้องมีร้านหนังสือมือสอง เอาไว้รับแลกเปลี่ยน ซื้อขายหนังสือดีๆน่าอ่านจากทั่วโลก เป็นอีกแหล่งหนึ่งที่ความรู้และวัฒนธรรมแพร่กระจายสืบต่อกัน

ร้านที่เห็นนี้เล็กๆ และแน่นอนเช้าขนาดนี้ ก็ปิดประตูอยู่เช่นกัน โพสท่าหน้าร้านเขาแล้วเราก็ไปต่อ เดินจนเริ่มเหนื่อยแล้ว เช้าวันนี้ ผมเลยจบทริปสั้นๆของผมด้วยการส่งความสุขไปให้เพื่อนๆที่ไม่ได้มาด้วยกัน ตามธรรมเนียมอีกเช่นกันของคนมาเมืองปาย นั้นคือการส่งโปสการ์ดไปถึงคนที่คุณรักและคิดถึง ตู้นี้ตั้งอย่างเหงาๆหน้าบ้านของใครคนหนึ่ง นาทีที่หย่อนลงไปก็ไม่มั่นใจนักว่า เจ้าแผ่นกระดาษใบเล็กใบนี้จะมาถึงมือผู้รับไหม?

 แต่ถ้ามาถามตอนนี้ ก็คงบอกว่า กระดาษใบน้อยส่งความสุขให้กับคนที่คุณรักได้จริงๆ

edit @ 29 Mar 2009 18:00:50 by นายป้อ